laatste verhalen die ik vergetuh was!! :)
Van vliegende hond tot donkere douche
Na een goede nachtrust waren we om 6.30 uur wakker. Helaas dus geen stroom meer, dat hebben we van 18.00 tot 6.00 uur. Na het ontbijt vertroken we rond 8.30 uur te voet naar de haven. De wandeling was slechts 10 minuten. Samen met een andere nederlandse hotelgast zijn we aan boord gegaan voor een tocht naar een deel van de 17 eilanden voor de kust van Riung. Deze eilanden vormen een beschermd natuurgebied. Onze eerste stop was bij het leefgebied van de vliegende honden. Dat zijn eigenlijk heeele grote vleermuizen en blaffen dus ook niet. Er hingen er wel duizenden in de bomen en na een schreeuw van onze gids begonnen ze rond te vliegen. Sommigen met een spanwijdte van wel 1 metere. Nadat de rust was weergekeerd zijn we doorgevaren naar een rif op zee en hebben we gesnorkeld. Toen zijn we aan boord geklommen om een stukje verderop via een ander rif naar een eilandje te zwemmen. Daar hebben we met een visbarbeque gelunched. Deze vissen zijn onderweg bij een visser in een vissersboot op zee gekocht, supervers dus! Hierna nog wat in de buurt gesnorkeld en gerelaxed. Aangekomen bij het laatste eilandje van vandaag konden we de donderwolken boven Flores horen en zien terwijl wij al de hele dag onder een strak blauwe lucht vertoefden. Rond 17.00 uur waren we weer terug in het hotel, net te vroeg om in het licht te kunnen douchen dus.
Dag 19, donderdag 21 oktober
Van verloren schoen tot gebakken banaan
Rond 8.00 uur zijn we vertrokken om de eerste 40 kilometer over een slechte weg af te leggen. Bij de ATM in Mbay aangekomen was onze vreugde van korte duur toen bleek dat ook hier het juiste logo ontbrak. We vestigden onze hoop op Ende, onze volgende stop. Gebonden op de tas, in plaats van erin vanwege de ondragelijke stank, reizen onze waterschoenen mee. Eentje wist zich los te wurmen en liet zich vallen maar gelukkig had Tom hem in de smiezen! In een lokaal tentje langs de weg hebben we koffie gedronken en zijn we verder gereden over en mooie kustweg. Onderweg zijn we gestopt om op het strand naar groene stenen te kijken. Deze stenen worden verkocht als decoratiemateriaal. In Ende aangekomen hadden we eindelijk een ATM waar flappen uitkwamen, jopei! Even verderop hebben we gelunched in een restaurant waar ook het halve plaatselijke politiekorps zat te eten, dat moest dus wel goed voer zijn en dat klopte. Het laatste stuk ging door het tropisch regenwoud en zoals je zou verwachten begon het ook te regenen. Het aantrekken van de poncho's door Erwin en Mandy had de regen goed angst aangejaagd en het was dan ook snel weer droog. Na een rit van in totaal 178 kilometer kwamen we rond 15.45 uur aan in ons hotel in Moni, een voorstad van Wolawaru. Hier werden we ontvangen met een kopje koffie en pisang goreng (gebakken banaan). Morgen vertrekken we al om 4.00 uur om de zonsopgang vanaf de vulkaan Kelimutu te bekijken, dus vroeg eten en vroeg slapen!
wisjedatjes
Hier ons laatste bericht voor op de website. Wil je deze zsm erop zetten, dank je!
Groetjes van ons
Wist je dat...
- we nu alleen nog maar luieren, relaxen en zwemmen;
- we daarom geen dagelijks verhaal meer op de website zetten;
- we jullie nog een aantal weetjes niet willen onthouden en dat jullie die hieronder kunnen lezen;
- onze gids Erwin de bijnaam Robocop heeft omdat hij een jas van gaas met protectiestukken aan de buitenkant (veel gebruikt door motorcrosers) draagt en hij daardoor op Robocop lijkt;
- bij de lokale bevolking in kleine dorpjes op Lombok de deur van de woning heel laag is zodat ook hoge heren eerst moeten buigen voordat ze naar binnen stappen;
- cashewnoten aan de boom aan de onderkant van een appel groeien;
- als een moslim in Mekka is geweest hij vanaf dan een wit hoofddeksel draagt;
- de gekko 'gekko' heet omdat de gekko steeds 'gekko' roept;
- er op Sumbawa goud in de bergen zit;
- de inwoners van alle kanten gangen maken in de berg naar het midden en daardoor er af en toe een berg instort;
- indonesiers de overtocht naar Flores, circa 7 uur, gebruiken om hun mobiele telefoon op te laden;
- men op Flores liever iemand door het plafond van het toilet laat zakken om van binnenuit de deur te verwijderen dan dat ze dat aan de opgesloten toerist vragen;
- vlinders er heel mooi en zachtaardig uitzien maar knoerthard aankomen op je wang als je met 60 km per uur aan komt rijden;
- Mandy een leeg waterflesje ontwijkt om er uiteindelijk gewoon overheen te rijden;
- je de sleutel van de kamer van het hotel Flores Sane (in Moni) niet kwijt moet raken omdat ook de 2 reservesleutels eraan hangen;
- Tom heeft bewezen dat het zwembad te nat is om je boek in te hangen;
- we geen berichten meer sturen en jullie snel hopen te spreken na terugkomst in Nederland.
dag 20 21 22
Van vulkaanmeer tot Indische Oceaan
De laatste motordag is al heel vroeg begonnen. Om 4.00 uur stonden we aangekleed buiten om te checken of het droog was want vlak daarvoor regende het flink. Het was droog dus gingen we naar de top van de Kelimutuvulkaan om de zonsopgang en de drie gekleurde meren te bkijken. De rit naar boven over goed begaanbare weg was pikkedonker en hoe hoger we kwamen hoe mistiger het werd. Het laatste stuk naar de top moesten we te voet afleggen. Door de mist was de zonsopgang niet te zien en bij gunstige windvlagen konden we de drie meren kort bekijken. De rit terug was gelukkig in het daglicht. Terug in het hotel hebben we ontbeten en werden er flessen bezine, gekocht bij het stalletje naast het hotel, in de motoren leeggegooid. Rond 8.30 uur zijn we vertrokken over een hele slechte weg naar Jopu. Daar hebben we een traditioneel huis gezien en hebben we het proces van Ikat-weven bekeken. Bij Ikat-weven wordt een deel van het doek geknoopt in plaats van geweven. De koffie van vandaag was in een tentje bij het strand. Hierna reden we door naar ons hotel in Maumere maar op de laatste 10 kilometer begon het weer verschrikkelijk te regenen. Voor de tweede keer deze vakantie waren we tot aan de onderbroek zeiknat. Het hotelcomplex bestaat uit losstaande huisjes aan het strand. In eerste instantie kregen we de sleutel van een strandhuisje waarin 3 losse bedden stonden en waarbij we de badkamer moesten delen. Bij ons verzoek om een tweepersoonsbed bleek dat we een verkeerde kamer hadden gekregen en konden we met onze spullen door de regen helemaal naar de andere kant van het terrein. Hier stond een luxe huisje voor ons alleen met uitzicht op de Indische Oceaan en eigen grote badkamer met bad, voor ons gereed. Na het uitpakken van de tassen werden de motoren, nadat ze ons in totaal 1725 kilometer hadden vervoerd, opgehaald. De laatste avond met Erwin hebben we ter afsluiting met z'n drieen gedineerd en Erwin heel hartelijk bedankt voor een fantastische tocht.
Dag 21, zaterdag 23 oktober
Van vroege vlucht tot vroeg slapen
Het geplande uitslapen verviel want we hadden gisteren te horen gekregen dat onze vlucht was vervroegd, 9.00 uur in plaats van 14.00 uur. We moesten dus weer om 5.45 uur op. Rond 7.30 uur waren we op het vliegveld. Vertrek om 9.00 uur werd een uurtje later en na een goede vlucht van 5 kwartier landde we voor de tweede keer deze vakantie in Den Pasar. Er stond een chauffeur op ons te wachten en na een uurtje kwamen we aan in Ubud, een leuke plaats midden op Bali. We verbleven in een appartementen complex in het centrum bij de winkelstraat die we hebben verkend. In de eerste 10 minuten hebben we meer toeristen gezien dan in de afgelopen 3 weken! Aan het eind van de middag begon het te regenen en zijn we terug gegaan naar ons appartement. De toegeslagen moeheid en de aanhoudende regen deden ons besluiten het diner over te slaan en vroeg (20.00 uur) naar bed te gaan.
Dag 22, zondag 24 oktober
Van apenaanval tot priveparadijs
Omdat we al vroeg sliepen waren we ook bijtijds wakker. Na het ontbijt hebben we nog wat gewandeld en gewinkeld, deze keer in een droog en zonnig Ubud. Al turend naar de waren in de etalages kwam er een kokosnoot naar beneden die ons net miste. Toen we omhoog keken zagen we een aap snel over electriciteitsdraden naar het aan de overkant gelegen apenpark terugrennen. Na het uitchecken hebben we op de hoek koffie gedronken, in afwachting van onze chauffeur. Die was keurig op tijd (11.30 uur) om ons naar ons laatste verblijf van deze vakantie te brengen. Na een klein uurtje kwamen we aan in Sanur in onze Zen Villa. Het is een fantstische mooie ruime villa met ons eigen zwembad met jacuzzi, grote keuken, fijne slaapkamer en een heerlijke buitenbadkamer compleet met bad, douche en regendouche. Ons eigen priveparadijs voor de komende laatste dagen van de vakantie. Nadat we ons hebben geinstalleerd hebben we heerlijk gezwommen. 's Avonds hebben we door een restaurant eten naar de villa laten brengen.
Dag 17, dinsdag 19 oktober
Na het ontbijt begaven we ons naar de ATM. Uiteindelijk bleek dat er geen storing was maar dat we daar helemaal geen geld op konden nemen, er stonden niet de juiste logo's op. Geen nood, we proberen het in Riung. Rond 8.00 uur zijn we vertrokken. Na een uurtje zijn we aangekomen in het dorpje Soa en hebben we genoten van de plaatselijke warm waterbronnen. We hebben hier uitgebreid de tijd voor genomen omdat we na de koude douche van het laatste hotel (en de viezigheid van de kamer) toe waren aan een warm bad van 1,5 uur. Onze route vervolgde zich over een goede weg met mooie vergezichten onder ander op een nog rokende vulkaan. Naarmate we dichter bij Riung kwamen werd de weg ook slechter en hadden we steeds meer loslopende honden en rondfladderende vlinders. Met hoge begroeiingen en bossages langs de kant van de weg was vooruit kijken lastig, rustig rijden dus. Na circa 2 uurtjes zijn we gestopt voor koffie en zelfgebakken pindakoekjes. De weg weer op en circa 2 kilometer verder reden we het terrein van ons hotel in Riung op. Leuke en schone kamer, spullen neergezet en op naar het centrum en de ATM. Al gauw bleek dat centrum te bestaan uit een winkeltje met brommeronderdelen en een winkeltje voor dagelijkse boodschappen, geen ATM dus. Gelukkig bood onze gids om tot de ATM in Ende, overmorgen, wat geld voor te schieten. Daarna heerlijk gelunched en spullen voor de wassertte afgegeven. Erwin vertelde dat we morgen pas om 8.30 uur vertrokken, we kunnen dus uitslapen, haha.
Dag 16, maandag 18 oktober
dag 13, 14, en 15
sorry dat ik het vorige verhaal er niet op had gezet ik dacht van wel
maar moest nog op de save button drukken xD en had dat niet gedaan (jeffrey)
Dag 13, vrijdag 15 oktober
Van waterballet tot nonnenklooster
Even voor 8.00 uur verlieten we het hotel. Na een stop bij de ATM
(geldautomaat) en de benzinepomp gingen we op weg. Een ander landschap
en een andere weg, geen 100 meter is recht en/of vlak. Voor de
koffiebreak zijn we gestop in Lembor. Onderweg begon het te regenen en
dan hebben we het over echte serieuze regen zodat we uiteindelijk maar
even zijn gaan schuilen. Dat was op een kruising waar we eigenlijk
rechts af nar Todo zouden gaan voor een bezoek aan een traditioneel
dorp, maar de weg was al snel veranderd in een snel stromend beekje.
Op advies van de gids hebben we het bezoek aan Todo laten varen. Omdat
we toch al verregend waren zijn we in de regen, die wel iets minder
was geworden, opgestapt om in 1 keer door te gaan naar het hotel in
Ruteng. Dat was best te doen, temeer omdat we ook stukken tegen kwamen
waar het helemaal niet had geregend. We waren rond 14.00 uur, wel
zeiknat, op de plaats van bestemming. Tot onze verassing bleek een
nonnenklooster ons onderdak voor de komende 2 nachten te zijn. Na een
lekkere warme douche (de meeste hotels hebben alleen een koude douche)
zijn we met een taxibusje op zoek gegaan naar een internetcafe en
hebben we wat boodschapjes gedaan en al vroeg gegeten want om 21.00
uur gaat het hek van het klooster op slot en moet je dus binnen zijn.
Dag 14, zaterdag 16 oktober
Van warm as tot benzineschaarste
Vandaag zijn we rond 8.00 uur vertrokken, onder leiding van lokale
gids Chris, naar de berg Ranaka (2382 meter hoog). Het was de
bedoeling om een wandeltocht te maken tot de vulkaan Ranaka van circa
2 uur bergop en vervolgens weer 2 uur terug. Daar aangekomen zag de
weg er redelijk begaanbaar uit en we besloten zover mogelijk met de
motoren naar boven te rijden. Het pad naar boven was soms heel smal,
begroeid met mos, grotendeels overwoekerd (waardoor je met je neus op
de tank moest zitten) maar al met al in z'n 1 redelijk berijdbaar.
Uiteindelijk kwamen we na circa 8 km met de motoren voorbij de nog
actieve vulkaan en hebben we nog circa 30 minuten gelopen om op de top
van de berg te komen. Op de top staat een vervallen gebouw waar wel
nog een kapelletje is ingericht. Twee keer per jaar (eind mei en eind
oktober) komen mensen uit de omgeving daar voor een ceremonie bijeen.
Na de wederom zeer avontuurlijke afdaling en de lunch hebben we een
deel van dezelfde route als gisteren terug gereden maar dan in droog
weer en zijn we gestopt bij 'spiderweb'rijstvelden. Zoals de naam al
zegt, zijn dit rijstvelden in de vorm van een spinneweb en elk dorp
heeft zijn eigen spinneweb. Hierna zijn we naar een fantastische
waterval, die uit de berg komt, gegaan. Omdat we gisteren niet in Todo
zijn geweest, hebben we vandaag de traditionele Mangarai-huizen
bezocht. De Mangarai zijn de oorspronkelijke bevolking van Flores. We
hoeven nergens toegang te betalen, wel wordt overal een registratiefee
gevraagd. Op naar het laatste avontuur deze dag; tanken. De rij bij
het eerste benzinestation was zo groot dat we naar het andere station
zijn gereden. De drukte daar was bijna net zo groot. Dat komt omdat er
maar twee tankstations zijn en belachelijk veel brommertjes en
taxibusjes. De volgende ochtend tanken was ook geen optie want ten
eerste was het zo vroeg nog niet open en ten tweede loop je dan het
risico dat de dagelijkse voorraad benzine op is. Terug naar het hotel
en gegeten bij dezelfde tent als gisteravond en vanmiddag. Vroeg naar
bed want de volgende dag zouden we een lange dag hebben met vertrek om
7.00 uur.
Dag 15, zondag 17 oktober
Van roadblock tot vrije middag
Bij het ontbijt om 6.30 uur onstond er onrust over de geplande route
voor vandaag. Onze gids Erwin had van lokale gidsen begrepen dat de
bevolking van Pota en Riung met elkaar in de clinch liggen. Dit zou
resulteren in wegversperringen en andere ongemakken op de route. Na
het nodige telefoonverkeer werden deze verhalen bevestigd en is
besloten ons programma om te gooien. Daardoor reisden we vandaag naar
Bajawa. We waren dus al vroeg op weg en er was weinig verkeer op de
weg (waarschijnlijk omdat het zondag is). Na circa 60 km stopten we
bij een klein koffietentje waar we in korte tijd uitgroeide tot een
bezienswaardigheid. Vanuit het niets stonden er minimaal 20 bewoners
naar koffiedrinkende toeristen te kijken. De volgende stop was in
Aimere. Hier hebben we het maken van Arak gezien. Arak is een sterke
drank die gemaakt wordt van het sap van de palmboom. Rond 12.30 uur
arriveerden we, na een reis van 138 km, in het relatief koude Bajawa
op 1200 meter hoogte, onze eindbestemming van vandaag. HIerdoor hadden
we opeens een vrije middag. Deze hebben we gebruikt met het verkennen
van het centrum en lunchen bij een Gorengan; een stalletje met
gefrituurde lekkernijen zoals banaan en loempia's.
weer een verhaaal!
Dag 8, zondag 10 oktober
Van pannenkoekontbijt tot broodjesdiner
Na een stevig ontbijt in de homestay, twee dikke pannenkoeken en verse
papaya, zijn we opgestapt en reden we richting de ferry. Onderweg zijn
we gestopt voor een overstekende varaan. Na eeno vertoc ht van circa
1,5 uur werd de ferry achterstevoren aangelegd met het gevolg dat alle
voertuigen achteruit eraf moesten of eerst moesten keren. Onderweg
naar Pulau Bunging wees Erwin ons op een afscheidsfeest voor mensen
die naar Mekka gaan. Toen we dichterbij kwamen kiijken werden we
uitgenodigd voor de lunch en verv olgens waren wij de attractie voor
het hele dorp. Na nog wat foto's zijn we offroad naar het schiereiland
Pulau Bungin gereden. Dit dorp is ontstaan door vissers die per boot
op een eilandje gingen wonen, de overheid heeft ze vervolgens geholpen
om een weg (lijkt op een dijk) ernaar toe te bouwen. Veel van de
huizen staan op palen. Nadat we dezelfde weg terug hadden gereden zijn
we koffie gaan drinken, jawel, bij een broer van Erwin. We hebben
stevig doorgereden over de goede weg. Uiteraard hebben we vaart
geminderd om een groepje wilde apen te zien. Omdat het resort waar we
eerst zouden slapen (bungalows op palen aan zee) helaas al was
volgeboekt, verbleven we in een hotel in het centrum. Aangekomen in
ons hotel in Sumbawa Besar hebben we onze spullen neergezet in de
kamer met buitenbadkamer en hebben we een internetcafe opgezocht. Na
terugkomst bleek dat het restaurant van het hotel gesloten was. Om de
hoek van het hotel zit een grote supermarkt. Daar hebben we lekkere
broodjes gehaald en die hebben we op de hotelkamer lekker opgepuizeld.
Dag 9, maandag 11 oktober
Van luieren tot niks doen
Na het afgeven van de was zijn we vertrokken naar het resort waar we
eigenlijk zouden verblijven, voor een relaxdag. Erwin had flippers,
snorkelspullen en handdoeken voor ons geregeld zodat we konden
snorkelen. Mooie vissen en wat kwallen gezien bij het koraalrif maar
we hadden geen rekening gehouden met vloed. Gevolg: natte handdoeken!
Daarna heerlijk het zoute water afgespoeld in het zwembad. Na een
drankje hebben we dit rondje nog maar een keer gedaan. Gelunched,
gezwommen en toen was het tijd voor de massage op het strand. Het was
geen massage voor watjes, ook de blauwe plekken werden gemasseerd. 's
Avonds hebben we daar ook gegeten en in het donker zijn we terugt naar
het hotel gereden.Daar hebben we in drie keer het wasgoed
teruggekregen. Na 7 dagen een schone lange broek, joepie!!
Dag 10, dinsdag 12 oktober
Van rode schouders tot houten kont
Deze dag hadden we een lange rit voor de boeg (250 km) en zijn we om
8.00 uur vertrokken. Van de ene kant van het eiland naar de andere
kant. Je kunt niet verkeerd rijden want er is maar 1 weg. Deze
varieert van goede weg, tot weg met gaten, tot gaten met weg, tot weg
is weg. En uiteraard veel verkeer. Het was ons ook al opgevallen dat
dieren langs de weg op Sumbawa loslopen (paarden, koeien, geiten,
apen, kippen, honden) terwijl ze op Bali en Lombok meestal aan een
touwtje zitten. Onderweg zijn we gestopt om het proces van goudwinning
te bekijken. We hebben in Dompu gelunched. Na aankomst in het hotel in
Bima hebben we stad en land afgezocht voor bier, in een stad vol
moslims is dat dus onbegonnen werk. Zonder bier gedineerd in een
lokale toko, in de vitrine/etalage aanwijzen wat je eten wilt. De
avondmarkt viel wat tegen want waarvan wij dachten dat dat de
avondmarkt was in leuke kleine straatjes, bleek de dagmarkt te zijn.
Vroeg slapen want we vertrekken de volgende dag al om 6.00 uur.
Dag 11, woensdag 13 oktober
Van ochtendstress tot bloemenhulde
Met enige stress in lijf en leden (er gaat namelijk maar 1 boot per
dag) kwam Erwin om 5.00 uur checken of we wel al wakker waren. Ja
hoor, en na een ontbijtje zijn we om 6.00 uur vertrokken. Keurig op
tijd stapte we om 7.30 uur op de ferry. Nadat alle voertuigen, manden,
tassen, etc. met wat passen en meten in het ruim waren gepositioneerd,
ging de klep omhoog en de touwen los. De rest van de passagiers die
nog niet aan boord waren konden, met gevaar voor eigen leven, nog aan
de zijkant met een grote stap aan boord komen. We hebben een mooie
stek gezocht en gebouwd op een bankje in de geaircode ruimte met tv
voor dove mensen. Rond 8.30 uur zijn we vertrokken en na een tocht van
circa 7 uur kwamen we aan op Flores. Vanaf de boot hadden we het hotel
al zien liggen en in amper 10 minuten waren we dan ook in het hotel in
Labuan Bajo. De nederlandse eigenaresses waren duidelijk op de hoogte
van onze huwelijksreis, we hadden bloemen op bed en op tafel. Het is
een mooi hotel met fantastisch uitzicht over de baai en voor het eerst
een goede en schone badkamer. Na een verblijf van een paar dagen op
Sumbawa (moslims) kon je hier eindelijk weer vrij bier bestellen, dat
hebben we dan ook gedaan. We hebben de dag afgesloten bij een
restaurant waar live muziek werd gespeeld.
Dag 12, donderdag 14 oktober
Van dolfijn tot draak
Ron 7.00 uur zijn we, met de auto, vertrokken richting de haven. Na
enig zoeken en vragen hebben we de juiste boot gevonden. Met ons als
enige passagiers vertrok de boot voor een tochtje van circa 2 uur naar
het Nationaal Park op het eiland Rinca. Onderweg hebben we dolfijnen
gezien. Op Rinca hebben we, onder leiding van een gids, een
wandeltocht van cirac 1 uur gemaakt en hebben we de Komode Dragon
(varaan), aapjes en waterbuffel in het wild gezien. Terug op de boot
kregen we een lekkere lunch voorgeschoteld en zijn we ondertussen naar
een snorkelplaats gevaren. Na wat gehannes met in elkaar gedraaide
ankertouwen hebben we van een mooi rif met mooie vissen kunnen
genieten. Daarna weer terug gevaren naar de haven en omdat we 's
ochtends met de auto heen waren gekomen moesten we nu berg op terug
naar het hotel lopen. Zweten!! 's Avonds in het hotel gegeten en
bijtijds slapen.
dag 5 en 6 maar ook 7!!
Omdat het vorige verslag met een internetverbinding werd verzonden die nog met de hand moest worden aangezwengeld, volgt nu pas de rest. Voor de komende dagen weten we niet exact waar en wanneer en hoe snel we weer internettoegang hebben.
Dag 5, donderdag 7 oktober
Van sarong tot kapotte knie
Vanmorgen rond 8.00 uur vertrokken maar dat doen we zo'n beetje elke dag. Via een mooie weg met bochten hebben we de ustlijn van Lombok gevolgd. Onderweg mooie foto's gemaakt van het uizicht op de zee. Op een van de stopplekken moesten we geld betalen aan een mannetje voor het schoon houden van die plek. Hum, schoonhouden? Elk sigarettenpakje op de grond pakte hij op, keek of het echt leeg was en gooide het daarna over de rand de zee in. Op de lokale markt hebben we wat schriftjes en pennen gekocht. Via een leuke offroadweg met keien, hobbels en gaten zijn we naar een Sasak-dorp in de bergen gereden. Daar aangekomen heeft Erwin ons voorgesteld aan het schoolhoofd en het dorpshoofd. Het hele dorp liep meteen uit om naar ons te komen kijken. In het gastenverblijf, een huis zonder muren, hebben we een heerlijke lunch voorgeschoteld gekregen. Na de lunch kregen we sarongs omgeknoopt waardoor het mogelijk was voor ons om de voorbereidingen van de ceremonie van de volgende dag te bekijken. We mochten hiervan geen foto's maken. We hebben de pennen, schriften en wat speelgoed gegeven en na wederzijds dankzeggen zij we de offroadweg weer opgegaan voor de terugweg. Onderweg houden we mekaar goed in de gaten en toen Tom nog steeds de hoek niet om was moest Mandy even stoppen om op hem te wachten. Wat moet je op zo'n weg natuurlijk nooit doen, juist, je voorrem gebruiken. Wist ze wel maar ja, het zit nu eenmaal in het systeem dus moest ze dat bekopen met schade aan broek, knie en motor (geen zorgen, alles gaat goed). In een dorpje verderop heeft Erwin wat noodreparaties uitgevoerd en hadden we nog circa een uurtje te rijden naar het hotel over een goed geasfalteerde weg. Bij aankomst bij het hotel bleek Tom's motor benzine te lekken maar dat is tijdelijk vakkundigverholpen met zeep. Het hotel heeft uitzicht onder andere op een fantastische waterval. Daar zijn we naar toe gelopen, de heenweg loopt naar beneden en ging dus lekker snel. Ondanks dat het ondertussen begon te regenen hebbenwe onder de waterval gestaan en mooie foto's gemaakt. In het hotel wilden we onder de 'echte' douche maar ondanks de 2 douchekoppen was er alleen koud water. Het toilet doortrekken is ook een toestand, uit een grote teil water scheppen, in de stortbak gooien net zolang totdat die vol is en dan doortrekken.
Dag 6, vrijdag 8 oktober
Van losse aap tot platte kikker
Door de regendruppels via een mooie bergweg met haarspeldbochten en stijgingspercentages van wel 20%, terug naar de eerste versnelling met al die kilo's (bagage uiteraard!), reden we naar de top van de berg. Daar aangekomen was het een aangename temperatuur voor ons, Erwin daarentegen zat te vernikkelen en trok zijn vest aan. Onderweg zijn we gestopt voor koffie maar daar eenmaal aangekomen stond er alleen een verlaten stalletje. Wel hebben we daar loslopende wilde apen gezien. Na een slokje water en een fotosessie heben we onze weg vervolgd. Nou ja, weg, gaten met wat asfalt eromheen. Voor je blijven kijken en als je voorganger stopt en jij ook moet stoppen Tom, zorg dan dat je met je voet op het asfalt kan steuen want als je wilt steunen in een gat in de weg, val je om maar dat weet je nu dus al. We zijn onderweg bij bekenden van Erwin gestopt. Hier hebben we wat gedronken en heeft de dame Mandy's broek gerepareerd. We hebben wat gewandeld c.q. geklauterd in het Nationaal Park aldaar op zoek naar zwarte wilde apen. We hebben geen apen gezien maar wel de lokale bevolking die wast en elkaar leert zwemmen in hetzelfde water. Daarna zijn we doorgereden naar Erwin's huis en hebben we kennis gemaakt met zijn vrouw en kinderen. Heerlijk gelunched. Terwijl Erwin zich bekommerde om de lekke tank van Tom's motor zijn wij bij het proces van het weven van sarongs en sjaals gaan kijken. Dat gebeurt gewoon buiten in de kleine straatjes tussen de huizen. Terug naar Erwin's huis voor thee en wachten totdat hij klaar was. Ondertussen was het donker geworden en goot het van de regen. Tom's motor was nog niet helemaal klaar en daarom besloot Erwin ons op zijn scooter te begeleiden (Tom op Erwin's motor) naar ons hotel. Door de regen waren de doorwaai-jasjes veranderd in doorregen-jasjes. De honden en kikkers schoten voor onze wielen langs. Mandy heeft ervaren datals je over een kikker rijdt je geen hobbel voelt maar dat die kikker gewoon meteen plat is. De reis werd nog avontuurlijker doordatde redelijk goede weg overliep in een gatenweg. We zijn veilig bij het hotel aangekomen.
Dag 7, zaterdag 9 oktober
Van familiehotel tot Homestay
Vanwege wat tegenslag me de reparatie van de tank vertrokken we vanmorgen rond 11.00 uur van het hotel, dat achteraf van een neef van Erwin bleek te zijn. De tank is wel gemaakt maar op hoop van zegen. Na een korte rit zijn we gestopt bij een vlechterij van tassen, manden, lampenkappen etc van rotan en bamboe. Je raadt het al, ook dit was familie van Erwin.We hebben kennisgemaakt met een aantal familieleden van Erwin die allemaa hun brood verdienen met dit ambacht. HIerna zijn we naar een pottenbakkerij gegaan (geen familie deze keer)en hebben we het hele proces gezien en geprobeerd. Jaha, Mandy heeft een hele mooie asbak gemaakt. Vervolgens vertrokken richting kust en zijn we bij de zoutwinning weer gestopt. Aan het eind van het proces zien de bollen zout in de puntmanden er uit zoals een hele grote ijsco in een oubliehoorn. Na een korte uitleg en wat foto's zijn we doorgereden naar een lokaal tentje voor een late lunch. Ook even de gelegenheid om te plassen. Sta je voor 2 deuren en is de vraag 'pipi' of 'poepoe'? Alleen pipi door de linkerdeur en daar sta je dan in een hokje met een bakwater en een gat onder in de muur. Dus piesen op de grond en dan een bak water er overheen zodat het door het gat naar het naastgelegen 'poepoe'-kamertje loopt. Na de lunch zijn we langs de kust richting de homestay gereden. De weg was officieel niet meer in gebruik en dat was duidelijk te zien aan de doorgezakte brug en de grote happen uit het wegdek veroorzaakt door weggeslagen kust. Via zandpadenzijn we langs een katoenplantage naar de huidige kustweg gereden. We zijn nog even gestopt bij de grootste boom van Lombok en helaas bleek daar dat de tijdelijke reparatie van de tank wel heel tijdelijk was. Rond 17.45 uur kwamen we aan in de homestay Na een verfrissende douche hebben we, jawel Mandy ook nadat de visseogen waren afgedraaid, heerlijke gebakken vis met rijst en ei gegeten.